عبارت فوق، منتسب به شهید دکتر مصطفی چمران است. با خواندن این عبارت، اشخاص و افراد متعددی در ذهنم متبادر شد که چه بسیار افرادی در جامعه ایلامی و تحت لوای بینش توحیدی،بواسطه روابط و مناسبات سیاسی، توصیه ها و تاکیدها، بدون اندک تجربه ای در حوزه ی کاری که مسئولیت آن را با ذوق و شوق پذیرفته اند. قاعده ی عقلی بر آن است که در کار و حرفه ای که در آن رسته شغلی، فاقد شناخت. سوابق کاری و حرفه ای هستیم، مسئولیت نپذیریم. اما با نگاهی گذرا بر انتصابات و انتخابات مدیران در دولت وفاق و دولتهای پیشین، به این واقعیت می رسیم که چه بسیار افرادی بدون تجربه و شناخت و سابقه کاری در حوزه ای تخصصی، مسئولیت بزرگ و خطیر مدیریت دستگاهی را پذیرفته اند.بطور مثال فردی که در ساختار آموزش و پرورش حضور داشته در سازمان صمت منصوب می شود و دیگری که در حوزه علوم سیاسی تحصیل کرده، بدون حتی یک روز سابقه کارشناس مسئولی، مدیریت سازمان بهزیستی را می پذیرد.
و اینجاست که وقتی آدمهای اشتباهی در مسئولیت اجتماعی قرار می گیرند، در مدت کوتاهی، سازمان تحویل گرفته را نه متحول، بلکه دچار بی سازمانی می کنند و طرفه اینجاست که بعد از دوران مسئولیت، در قبال خسارتهای وارده، هیچ بازخواست نمی شوند و گویا رزومه سازی، کار اصلی آنها بوده و بس.
با این توصیف و نظر به این که در دین مبین اسلام، “مسئولیت”
” امانت الهی” توصیف شده و پاسداری از آن را وظیفه برشمرده اند، می بایست مدیران اجرایی نه بر پایه ی رایزنی ها و مناسبات سیاسی، بلکه بر اساس تخصص، تعهد و تسلط افراد نسبت به احوالات سازمانی که تولیتش، به آنها سپرده میشود انتخاب گردند در غیر این صورت فرد یا افراد تاثیر گذار در انتخاب افراد اشتباهی. در برابر خداوند و بندگان او پاسخگو خواهند بود.
در برابر آنچه گفته شد، تلاش و میل برخی افراد بدون سابقه و فاقد تخصص به قرار گرفتن بر اریکه ی مدیریت دستگاه ناشناخته و بی ارتباط با سواد و تحصیلات و تجربه آنها می باشد که این شوق و ذوق، نه تنها شیفتگی خدمت نیست، بلکه تشنگی ایشان در تصاحب قدرت است که یادآور کلام شهید مظلوم آیت الله دکتر بهشتی می باشد.
اینکه فردی خارج از بدنه ی وزارتخانه ای مسئولیتی خطیر در مدیریت دستگاهی را می پذیرد، موید مباحث فوق بوده و تجربه ثابت کرده در حین مدیریت و هم در خاتمه مدیریت، جز نارضایتی کارکنان و گروههای مخاطبین آن دستگاه، چیزی به دنبال ندارد.
پایان سخن با صاحبان قدرت و کسانی که در جایگاه تصمیم گیری و انتصابات قرار دارند، و آن اینکه چنانچه در انتخاب و انتصاب شخصی برای مدیریت دستگاهی، فردی اشتباهی را انتخاب و تولیت امور را به او بسپارند، بی تردید منتظر مواخذه خداوند تبارک و تعالی، در این دنیا و هم آخرت باشند.
✍️حسین مزیدی. فعال اجتماعی و مدیر مسئول پایگاه خبری تلنگر کتول
