شهید حاج حسین باباکردی متولد ۱ اردیبهشت ۱۳۳۵، یکی از بسیجیان فداکار پایگاه بسیج مسجد امام حسین(ع) خارکلاته بود که در دوران دفاع مقدس، با عشق به وطن و ایمان به راه حق، در صفوف رزمندگان اسلام قرار گرفت. او که به عنوان تکتیرانداز در لشکر ویژه ۲۵ کربلا خدمت میکرد، در تابستان ۱۳۶۴ در منطقه هورالعظیم بر اثر اصابت ترکش به کمر، به افتخار جانبازی نائل شد و قطع نخاع گردید. از آن زمان تا لحظه شهادتش در تاریخ ۴ فروردین ۱۴۰۴، بیش از چهار دهه را در بستر جانبازی سپری کرد، اما هرگز از مسیر ایمان و مقاومت خارج نشد.
پس از مجروحیت، حاج حسین باباکردی نهتنها از آرمانهایش فاصله نگرفت، بلکه با صبر و بردباری مثالزدنی، الگویی برای همه کسانی شد که درد و رنج را با عزت و شرافت تحمل میکنند. او با وجود محدودیتهای جسمی، هیچگاه از مسیر تلاش و امید فاصله نگرفت و به یک نماد زنده از مقاومت و ایثار بدل شد. روحیه والای او و لبخند همیشگیاش، نشان از ایمانی داشت که هیچ ترکش و دردی نمیتوانست آن را خدشهدار کند. او همچنین در امور فرهنگی و جوانان بسیار فعال بود و با همتی مثالزدنی، تکیه زینبیه شهرستان علیآباد کتول را بنا نهاد که امروز مأوایی برای عاشقان اهلبیت(ع) است.
در این مسیر دشوار، همسر شهید باباکردی، همچون حضرت زینب(س)، نهتنها پرستار زخمهای جسمی او، بلکه همراه و همدل دردهای روحی و معنویاش بود. او با صبر و فداکاری، چهل سال در کنار همسرش ایستاد و با عشقی بیکران، بار سنگین این زندگی را به دوش کشید. سالها پرستاری و مراقبت، تنها بخشی از ایثارگری این بانوی صبور بود که به پاس زحماتش، شایسته لقب «شریکالشهید» است. او در تمام این سالها، بدون خستگی و با توکل به خدا، همچون پروانهای گرد شمع وجود حاج حسین چرخید و درس صبر و عشق را به همگان آموخت
حاج حسین باباکردی پس از سالها تحمل درد و رنج، سرانجام در بیمارستان حضرت بقیةالله(عج) تهران، به جمع یاران شهیدش پیوست. شهادت او نهتنها پایانی بر سختیهای جسمیاش بود، بلکه تولدی دوباره در مسیر ابدیت و جاودانگی محسوب میشد.
یاد و خاطره این شهید والا مقام و همسر فداکارش، همواره در دلهای عاشقان راه ایثار و مقاومت زنده خواهد ماند. او تنها یک جانباز نبود، بلکه اسطورهای از استقامت بود که داستان زندگیاش همچنان الهامبخش آیندگان خواهد بود.
حسین مزیدی مدیر مسئول پایگاه خبری تلنگرکتول
