این راهپیمایی دو پیام روشن داشت ، پیام نخست، به بیرون از مرزها مخابره شد: انسجام اجتماعی ایران، برخلاف برخی تحلیلهای خارجی، همچنان در بزنگاههای ملی فعال است. مردم نشان دادند میان گلایههای معیشتی و اصل امنیت و استقلال کشور تفکیک قائلاند.
اما پیام دوم، متوجه داخل است.
در گفتوگو با مسئولان شهرستان، پرسش مشخصی مطرح شد: با این حجم از حضور و این سطح از اعتماد، وظیفه دولتمردان چیست؟ پاسخها تقریباً یکسان بود؛ رفع مشکلات، بهبود معیشت و افزایش کارآمدی.
این پاسخ صحیح است، اما امروز معیار قضاوت، «بیان» نیست؛ «عمل» است.
مردم با حضور خود، سرمایه اجتماعی نظام را تقویت کردند. این سرمایه اگر به تصمیمات عادلانه، مبارزه مؤثر با فساد، شفافیت و اصلاح رویههای ناکارآمد گره نخورد، بهتدریج فرسوده میشود.
هیچ مدیری نمیتواند از این پس، ضعف عملکرد را به فاصله مردم نسبت دهد. مردم فاصله نگرفتند؛ در میدان بودند. اکنون این مدیراناند که باید فاصله عملکرد تا انتظار را کاهش دهند.
حماسه ۲۲ بهمن، بیش از آنکه یک نمایش سیاسی باشد، یک اتمام حجت اجتماعی بود.
سرمایه اجتماعی را نمیتوان مصرف کرد؛ باید آن را با عدالت و کارآمدی بازتولید کرد.
حسین مزیدی
