روایت اشکهای پدر شهید والامقام عباسعلی شکی
مردی بابیش از ۹۵ سال سن ، داغ فرزند را بر جگر سوخته اش دارد، مردی که مانند کوهی مقاوم در برابر حوادث روزگار ایستاد ، داغ جوانی را دارد که شب عملیات نصر چهار به دل دشمن زد و دلاورانه به شهادت رسید
این داغ بر جگر مانده،از زخم زبان هایی است که سالها آزارش داد ولی تحمل کرد ، آنشب از همین نامردمی ها گفت و گریست ولی آرامشی که خداوند بر سینه سوخته آنان گذاشته آنقدر حیاتبخش هست که نشست وبعد از آرامش به همه همرزمان دلاور پسر شهید دلاورش ملاطفت و مهربانی کرد .
می گفت : “ما خانواده شهدا عشقمان امام خامنه اي عزیز و ایران قدرتمند است .”
می گفت: “هروقت شما را می بینم عباسم رو می بینم و خوشحال میشم ”
می گفت :”توان جسمی نشستن در مجلس باشکوه شمارا ندارم ولی برای موفقیت شما دعا می کنم ”
بله همینطوراست ما فرزندان خانواده شهدا و خادمین آنها ، فقط به رضایت امام و رهبرمان و لبخند رضایت والدین شهدا دلخوشیم .
یادمان باشد بهترین پاداش،همین آرزوی قبولی از سوی خداوند متعال و ارواح مقدس و مطهر شهداست که حکیم سعدی شیرازی فرمودند:
در آن نفس که بميرم در آرزوي تو باشم
بدان اميد دهم جان که خاک کوي تو باشم
به وقت صبح قيامت که سر زخاک برآرم
به گفتگوي توخيزم به جستجوي تو باشم
{ خادمین شهدا،آزادگان،جانبازان و رزمندگان دلاور ووالامقام گردان همیشه پیروزحمزه سیدالشهدا (ع)و خانواده مکرم آنان،درستاد یادمان حماسه مجنون وبزرگداشت سردار هفده ساله شهیدداود شیخ هدایتی، شهرستان علیآبادکتول ، تيرماه ۱۴۰۲ }
خبر نگار تلنگر کتول حسین مزیدی
