در روزهایی که بار دیگر نام معلم با احترام و قدردانی بر سر زبان‌ها افتاده است، شاید بد نباشد از سطح پیام‌های تبریک عبور کنیم و درباره واقعیت‌هایی صحبت کنیم که مستقیماً با آینده دانش‌آموزان ارتباط دارد.
کمبود نیروی انسانی آموزش‌وپرورش موضوع تازه‌ای نیست. مدیرکل آموزش‌وپرورش گلستان برای سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۶ از حدود ۶۰ هزار ساعت کمبود نیاز آموزشی در استان خبر داده و اعلام کرده است که بخشی از این نیاز از طریق ورود نیروهای جدید، استمرار خدمت بازنشستگان و استفاده از ظرفیت حق‌التدریس تأمین خواهد شد.
این راهکارها می‌تواند برای جلوگیری از خالی ماندن کلاس‌های درس ضروری باشد؛ اما یک سؤال مهم‌تر باقی می‌ماند:
آیا مسئله آموزش‌وپرورش فقط پر کردن کلاس و تأمین ساعت تدریس است؟
مدرسه فقط محل انتقال کتاب و درس نیست. دانش‌آموز قرار است در مدرسه مسئولیت‌پذیری، مهارت اجتماعی، قانون‌مداری، احترام، گفت‌وگو و نحوه مواجهه با مشکلات را نیز بیاموزد.
از همین‌جاست که اهمیت «پرورش» خودش را نشان می‌دهد؛ موضوعی که شاید در هیاهوی کمبود معلم، امتحان، کنکور و مسائل آموزشی کمتر دیده شود.
امروز وقتی جامعه با انواع آسیب‌های اجتماعی و بزهکاری در میان بخشی از نوجوانان و جوانان مواجه است، نمی‌توان نقش مدرسه، خانواده، نهادهای فرهنگی و اجتماعی را در پیشگیری نادیده گرفت. قرار نیست تمام بار این مسئله بر دوش آموزش‌وپرورش باشد، اما مدرسه یکی از مهم‌ترین نقاطی است که می‌توان پیشگیری را از آن آغاز کرد.
از این منظر، مطالبه تلنگرکتول از آموزش‌وپرورش علی‌آبادکتول صرفاً درباره تعداد معلم نیست؛ پرسش این است که:
برای تأمین نیروی انسانی مورد نیاز شهرستان چه برنامه‌ای وجود دارد؟
وضعیت حوزه پرورشی مدارس شهرستان چگونه است؟
برای شناسایی و پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی در میان دانش‌آموزان چه برنامه عملیاتی وجود دارد؟
و در نهایت، آیا در کنار «آموزش»، «پرورش» نیز به اندازه کافی جدی گرفته می‌شود؟
تلنگرکتول ضمن تبریک روز جهانی معلم به همه فرهنگیان، انتظار دارد مسئولان آموزش‌وپرورش شهرستان و استان، درباره این پرسش‌ها و وضعیت واقعی نیروی انسانی و حوزه پرورشی، شفاف و مستند برای افکار عمومی توضیح دهند.
معلم شایسته تقدیر است؛ اما شاید بهترین تقدیر از معلم، فراهم کردن شرایطی باشد که بتواند نه فقط درس بدهد، بلکه نسل آینده را نیز به‌درستی تربیت کند/
پایان
