حسین مزیدی مدیر مسئول پایگاه خبری تلنگرکتول
در سالهای گذشته، کشاورزی استان گلستان که روزگاری نماد افتخار و خودکفایی در تولید گندم، کلزا و صیفیجات بود، زیر سایه سنگین تصمیمات غیرکارشناسی، سیاستهای بیثبات و کمتوجهی به زیرساختها، آرامآرام رو به افول رفت. کشاورز گلستانی امروز نه فقط با خاک و آب، که با بیاعتمادی، بیانگیزگی و ناامنی اقتصادی میجنگد.
در مورد محصول است استراتژیک گندم باید گفت ؛ گلستان یکی از قطبهای اصلی تولید گندم کشور بود. اما در سالهای نچندان دور ، سیاستهای حمایتی دولتها نهتنها نتوانستند مشوق تولید باشند، بلکه با تعیین قیمتهایی پایینتر از هزینه واقعی تولید، پرداختهای دیرهنگام و حذف تدریجی یارانهها، کشاورزان را به سمت محصولات دیگر سوق دادند یا آنها را ناگزیر از فروش زمین و مهاجرت کردند.
این مسئله در مورد کلزا ، سیب زمینی ، توتون ، و صیفی جات … هم صدق میکند
نگارنده معتقد است ؛ یکی از مهمترین دلایل ضعف کشاورزی گلستان، نبود زیرساختهای مدرن و کافی است ،
شبکه آبیاری سنتی و غیربهینه نبود صنایع تبدیلی و فرآوری در مقیاس بزرگ ، جادههای روستایی ضعیف و دشواری انتقال محصولات ، کمبود مراکز آموزش، تحقیق و ترویج دانش کشاورزی
همه اینها سبب شدهاند بهرهوری پایین، هزینهها بالا، و سهم کشاورز از زحمت خود اندک باشد.
اگر چه مسئولان کشوری و استانی در جلسات و سفرها، بارها از کشاورز گلستانی تقدیر کردهاند، اما در عمل، آنچه بر دوش این قشر مانده، بار هزینهها و بیثباتی است. کشاورزی استان گلستان، امروز بیش از هر زمان دیگری، نیازمند سیاستگذاری منسجم، حمایت واقعی، توسعه زیرساختها و بازگرداندن اعتماد به کشاورز است.
امروز باید بهجای شعار، با عمل نشان دهیم که کشاورز، ستون امنیت غذایی کشور است نه بازیچه نوسانات بازار و بیتدبیری مدیران.
