با نزدیک شدن به انتخابات شوراهای شهر و روستا، پدیدهای تکراری اما نگرانکننده در فضای سیاسی محلی فعال میشود؛ حضور پررنگ افرادی که نه مسئولیت رسمی دارند، نه پایگاه اجتماعی شفاف، اما در هر محفل و جمعی تلاش میکنند خود را «تأثیرگذار»، «واسطه» یا «تعیینکننده» معرفی کنند.
این افراد که معمولاً بهسرعت مواضع خود را با شرایط روز تنظیم میکنند، بیش از آنکه دغدغه توسعه شهری یا منافع عمومی داشته باشند، بهدنبال تعریف نقش برای خود در معادلات قدرت محلیاند؛ نقشی که اغلب در قالب نزدیکی به نامزدها، ایجاد پیوندهای خانوادگی و قبیلهای، یا القای نفوذ اجتماعی شکل میگیرد.
مسئله اصلی، صرفاً حضور این افراد نیست؛ بلکه سازوکاری است که به آنها اجازه میدهد پیش از رأی مردم، برای بعد از انتخابات سهمخواهی کنند. تجربه سالهای گذشته نشان داده است که بخشی از ناکارآمدی شوراها، نه از ضعف ساختار قانونی، بلکه از همین بدهبستانهای غیرشفاف و تعهدات نانوشتهای ناشی میشود که در ایام انتخابات شکل میگیرد.
در چنین فضایی، شورا از نهادی برای تصمیمسازی جمعی و خدمت عمومی، به میدانی برای تسویهحسابها، جبران حمایتها و پاسخ به فشارهای بیرونی تبدیل میشود؛ نتیجه آن هم چیزی جز کاهش اعتماد عمومی، تضعیف شایستهسالاری و استمرار مشکلات شهری نیست.
واقعیت این است که مشکل مدیریت شهری فقط نامزدهای ضعیف نیستند؛ بلکه لشکری از مدعیان نفوذ و واسطههای سیاسیاند که با نزدیک شدن به انتخابات، فعال میشوند و تلاش میکنند «از این نمد، کلاهی برای خود ببافند».
اگر قرار است شوراها به جایگاه واقعی خود بازگردند، اولین گام، شفافسازی همین نقشهای غیررسمی و مطالبهگری آگاهانه مردم است؛ مردمی که باید بدانند رأیشان نباید پیشخور شود و مدیریت شهر، نباید گروگان بدهبستانهای محفلی شود.
✍🏻 حسین مزیدی
مدیرمسئول پایگاه خبری تلنگر کتول
