محور «خوش‌ییلاق آزادشهر» که نزدیک به چهار دهه است در پیچ‌وخم‌های پیمانکاری گرفتار مانده و کمربندی «علی‌آباد کتول» که به کرات شاهد حوادث ناگوار جاده‌ای بوده است، تنها دو نمونه از کارنامه‌ی ناتمام زیرساخت‌های حمل‌ونقل استان هستند. استمرار این وضعیت، این پرسش اساسی را در اذهان عمومی و رانندگان ایجاد کرده است که اولویت‌های اجرایی مدیریت ارشد راه و شهرسازی استان (آقای مصدقی) چیست؟
آیا می‌توان در شرایطی که روزانه سلامت و جان شهروندان در محورهای پرخطر تهدید می‌شود، اولویت را صرفاً به اقدامات جاری ستادی اختصاص داد؟ مطالبه‌ی مردم و فعالان مدنی از دستگاه‌های متولی، پوشیدن لباس کار و حضور در میدانِ عمل است؛ جایی که بوی آسفالت و صدای دغدغه‌های رانندگان، ضرورتِ تسریع در پروژه‌های نیمه‌تمام را فریاد می‌زند.
مدیریت راه و ترابری، یعنی پاسخگویی شفاف در قبال تلفات جاده‌ای و اتخاذ تدابیر ضربتی برای پایان دادن به بن‌بست‌های چند دهه‌ای. جامعه‌ی محلی از مدیریت ارشد استان انتظار دارد به‌جای رویکردهای نمادین، با نظارت میدانی و عزم راسخ، امنیت جاده‌های گلستان را به خط قرمزِ عملکرد خود تبدیل کند.
جاده‌ها، نه جایگاه نمایش، که عرصه کار و تلاش برای صیانت از جان انسان‌هاست؛ امری که بیش از هر چیز، نیازمند «مدیریتِ بحران‌محور» و «پاسخگوییِ بی‌واسطه» است.
