کافی است سری به سامانه روابط کار وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی بزنید تا ببینید تنها در همین سال، چند هزار نفر درخواست بیمه بیکاری ثبت کرده‌اند و هزاران نفر نیز از کارفرمایان خود شکایت کرده‌اند؛ و این، تنها بخشی از واقعیت است.
کارگران بسیاری هستند که با وجود مشکلات معیشتی، حرمت نگه داشته‌اند و در سکوت، برای تأمین زندگی خانواده‌هایشان تلاش می‌کنند؛ بی‌آنکه حتی آرزوهایشان را بر زبان بیاورند.
به واسطه شغلم، در کنار کارفرمایانی بوده‌ام که برای حفظ تولید و جلوگیری از تعدیل نیرو، از سرمایه و حتی آسایش زندگی خود گذشته‌اند، اما سرانجام ناچار به کاهش نیرو یا تعطیلی واحد تولیدی شده‌اند.
در چنین شرایطی، کمترین انتظار این است که مدیران مسئول، حتی با یک تماس یا یک بازدید، بپرسند: «چرا تعدیل؟ چرا تعطیلی؟ چگونه می‌توان برای ادامه فعالیت کمک کرد؟»
متأسفانه نه‌تنها چنین همراهی‌ای کمتر دیده می‌شود، بلکه فشارهایی مانند جرایم و مالیات، گاهی شرایط را برای کارفرمایان دشوارتر می‌کند.
شاید راهکاری ساده این باشد که بخشی از اعتبارات بیمه بیکاری، به‌صورت تسهیلات سرمایه در گردش در اختیار کارفرمایان قرار گیرد تا بتوانند اشتغال موجود را حفظ کنند. حتی همدلی، گفت‌وگو و حضور میدانی مسئولان نیز می‌تواند از بخشی از تعدیل نیروها جلوگیری کند.
مدیران ارشد استان و مسئولان حوزه کار و کارآفرینی، سری به کارگاه‌های تعطیل یا نیمه‌تعطیل بزنید و پای درد دل مدیران آن‌ها بنشینید. شاید نتیجه این همدلی، لبخند فرزند یک کارگر، آرامش یک خانواده و حفظ عزت نان‌آوری باشد که تنها دغدغه‌اش تأمین معاش خانواده است.
محمدرضا نظری
فعال اجتماعی
